همراه محمد بروجردی در جاده ی مرزی سردشت به بانه بودم. در داشبورد ماشین رو باز کردم.

توش پر کبریت بود. با تعجب گفتم اینا واسه چیه؟ گفت:صبر کن بهت می گم.

چند دقیقه بعد تو جاده چوپان هایی بودند که کبریت لازم داشتند و با علامت مخصوصی اعلام نیاز می کردند و محمد با همه خطراتی که درآن جاده نا امن وجود داشت ترمز می کرد و یک کبریت به همراه یک لبخند تحویل چوپانان می داد.