همراه محمد بروجردی در جاده ی مرزی سردشت به بانه بودم. در داشبورد ماشین رو باز کردم.

توش پر کبریت بود. با تعجب گفتم اینا واسه چیه؟ گفت:صبر کن بهت می گم.

چند دقیقه بعد تو جاده چوپان هایی بودند که کبریت لازم داشتند و با علامت مخصوصی اعلام نیاز می کردند و محمد با همه خطراتی که درآن جاده نا امن وجود داشت ترمز می کرد و یک کبریت به همراه یک لبخند تحویل چوپانان می داد.

شب های قدر را در کوه های سر به فلک کشیده کوهستان با ذکر الهی راضی ام به رضای تو قدم بر می داشت و یقین با وجودش عجین شده بود حال پس از سال ها درک می کند که جهاد اکبر یعنی چه؟ و با امید به رحمت و بخشیدن او نفس می کشد.

                                                                           شب ۱۹ رمضان ۸۷