رزنده زیبا صورت و زیبا سیرت

رزمندگان از مصطفی به نیکی یاد می کردند، همه او را تک تیرانداز ماهر، عده ای او را شکار چی تانک، تعدادی از رزمندگان به نماز شبهایش غبطه می خوردند، بعضی دیگر شوخ طبعی های او را در بالا بردن روحیه رزمندگان موثر می دانستند، موهای طلائی، چشمان آبی و زیبایی صورت و سیرت او را رزمنده ای متشخص کرده بود. در 21 سال پیش در چنین روزی بصورت اتفاقی برای ماموریتی به منطقه شمال هور الهویزه رفتیم، تعدادی زا دوستان قدیمی ام تا مرا دیدند، از عملیات نا موفق خود در شب گذشته شروع به درد دل کردندیکی از آنان گفت: راستی یکی از بچه های رزمنده که در محاصره آبادان با شما بودند، شهید شد و جنازه اش هم درخاک عراق ماند" گفتم اسمش چه بود؟ گفت: مصطفی، همان پسر مو طلائی چشم آبی!" و با خود گفتم همه هزاران شهید دیشب برادرانم هستند، چگونگی شهادتش را در آینده خواهم گفت. مصطفی هنگام شهادت پانزده سال و نه ماه داشت ولی سه سال و نیم از عمر کوتاه خود را در بلوچستان، کردستان و جبهه های جنگ گذاشته بود.

دومین عبور

اولین باز کوروش از اروندرود برای کشور گشایی عبور کرده بود و پس از چند قرن فرزندان ملت ایران بیست سال پیش درچنین شبی برای دفاع از دین و کشورشان از اروند رود عبور کردند، جهانی به حیرت ماند، اروندرود و خلیج فارس فرزندان ایران و خمینی را به نزد خود به امانت گرفتند، اروندرود سربازان جاوید و شاهد را برای پاسداری می خواست و خلیج فارس برای همیشگی اش که فارس بماند و از سرزمین پیامبر(ص) و علی(ع) دفاع کند، باید رنگین به خون شهیدان میشد.

شنیدستم که در روز عزل آن خالق یکتا

بگفتا: کز می وصلم لبالب ساغری دارم

*

که می نوشد می وصلم که می پوید ره عشقم

که می گوید که من در سر عشق داوری دارم

*

تمام انبیا زان می به قدر حوصله خوردند

حسین بی علی گفتا: در این سودا سری دارم

*

ندا آمد دو دست بی گنه از تن جدا خواهم

بگفتا: حضرت عباس، میر لشگری دارم

*

ندا آمد جوانی بایدت سرپاره از خنجر

بگفتا: شبه پیغمبر، علی اکبری دارم

*

ندا آمد که طفلی را نشان تیر می خواهم

بگفتا: شیر خواره، علی اصغری دارم

*

ندا آمد که مطبخ را گلستان می کنی یا نه

بگفتا: بار الها بهر آن مطبخ سری دارم

*

ندا آمد که زلفی را به خون آغشته می خواهم

بگفتا: بار الها زینب غمخواره ای دارم

*

ندا آمد که ز سیلی صورتی گلنار می خواهم

بگفتا: بار الها یک سه ساله دختری دارم

آخرین شناسایی ها

در چنین روزهایی در سال 1364 همه چیز برای انجام عملیات آماده می شد، عبور از رودخانه صعب العبور اروندرود تمرین شده بود و غواصان آمادگی لازم را بدست آورده بودند، عبور از ساحل عراقی ها بسیار سخت بود، چرا که دهها موانع و صدها مین کار گذاشته شده، همگی حکایت از مشکلات عدیده و پیچیده این عملیات می کرد، اما دقت و تیزهوشی رزمندگان بسیار کار ساز بود، علی مزروعی فرمانده گردان الزهرا(س) لشکر امام حسین(ع) می گفت: " یکی زا معبر های عراقی در ساحل اروندرود را شناسایی کرده ایم و از همین معبر به پشت سنگرهای دشمن می رفتیم و شناسایی مورد نظرمان را انجام می دادیم، یک شب هنگام عبور متوجه شدیم عراقی ها در راهند و هیج چاره ای نبود الا اینکه در گل و لای معبر دراز کشیده و منتظر حوادث بعدی باشیم، اینکار را کردیم و عراقی ها با عبور از رویمان به کنار رود رفته، مقداری آب برداشتند و مطمئن هم شدند که خبری نیست و باز گشتند و ما هم به سلامت به این سوی رود برگشتیم" آری با چنین فداکاری هایی حماسه آزاد سازی فاو انجام شد و اگر این عملیاتهای تهاجمی نبود، حتما باید در خاک خودمان به دفاع بر می خواستیم که خسارت آن چند برابر بود، این که می گویند بهترین دفاع حمله است، واقعا حرفی حکیمانه می باشد.

قطره و دریا

مبارزه با شاه را از سال 1356 شروع کرده بود و فکر می کرد در مبارزه با رژیم پهلوی پیشروست و جلوتر از مردم حرکت می کند و به همین خاطر بر خود می بالید، ولی در کلبه حوادث انقلاب اسلامی، توده های مردم را از خود جلوتر می دید، در چنین روزهایی در سال 1357 کم کم فهمید، قطره ای بیش نیست و باید به دریا بپیوندد.