بعد از شهادت مهدی باکری در عملیات بدر، امین شریعتی به عنوان فرمانده لشکر 31 عاشورا منصوب گردید.
او هنگام امضای نامه های لشکر می نوشت:
       فرمانده لشکر 31 عاشورا مهدی باکری؛ از طرف امین شریعتی.

از فرماندهان اول جنگ بود الان هم مسوولیت خیلی مهمی دارد اما مثل همان روزهای جنگ تنها سفر کرده بود بدون محافظ و راننده و... از هواپیما پیاده شد و همراه مردم رفت.

جنوب کشورم که کانال سوئز بودده است. این را من نمی گویم. سنگ نوشته های کورش می گوید و دنیا هم اعتراف کرده است. شمال کشورم کجاست؟
عباس میرزا را صدا می زنم. جوابم را می دهد. اما گوش هایم بخاطر صدای انفجار سنگین شده است و نمی شنوم. به عباس میرزا می گویم فداکاریهایت را می دانم و درک می کنم. از نامردان روزگارت هم خبر دارم. من از همان روزهای جنگ در جنوب به فکر شمال هم بوده ام. امروز می گویند" کشور آذربایجان، ارمنستان، گرجستان و ..." اما این سرزمین های شمال کشورم است، روزی خواهیم آمد نه با لشکرکشی و از روی زمین، خواهیم آمد خواهیم آمد، اما نه از آسمان. با اعتقاداتمان می آییم، با اندیشه مان می آییم، با ایمان می آییم، با خدایمان می آییم. فرودمان بر زمین نیست، بر قلب ها خواهیم نشست، آنگاه بندگان خدا انتخاب خواهند کرد ، بازگشت به مادر مهربان (ایران) یا تکه تکه هر دم به هر سو دست درازکردن و تمنا کشیدن؟!
عباس میرزا تورا فراموش نمی کنم. عباس میرزا به صاحب نامت قسم که فرزندت را برای ایران فداکردی، سر به آسمان می سپاریم و جنگ ناتمام تو را به سرانجام خواهیم رساند.
زنده باد ایران از شمال تا جنوبش

بسمه تعالی

تندگویان در نهم آبان ۱۳۵۹ در جاده ماهشهر-آبادان به اسارت دشمن بعثی درامد .پس از سالها زندان و شکنجه هیچکس از نحوه شهادتش با خبر نشد . در سال ۱۳۷۱ بعثی ها حاضر شدند جنازه این شهید را در اختیار ایران بگذارند . هیئتی متشکل از همرزمانش خانواده اش و تیم پزشکی به بغداد امدند. روز اول بعثی ها یک جنازه که فقط اسکلتی بیش نبود را بعنوان جنازه شهید تندگویان تحویل دادند. تیم پزشکی پس از ۱۰ دقیقه اعلام کردند این جنازه مربوط به شهید تندگویان نیست . دندان پزشک ایشان از روی سوابق دندانپزشکیش و پزشک دیگر با اندازه گیری استخوان ساق پا سریعا تشخیص صحیح دادند بعثی ها پس از چند روز مذاکرات طولانی جنازه شهید تندگویان را تحویل دادند که به علت مومیایی ناقص  علت شهادت و  تاریخ شهادت  مشخص نگردید.

یاد و راه پر افتخارش زنده باد.

همراه محمد بروجردی در جاده ی مرزی سردشت به بانه بودم. در داشبورد ماشین رو باز کردم.

توش پر کبریت بود. با تعجب گفتم اینا واسه چیه؟ گفت:صبر کن بهت می گم.

چند دقیقه بعد تو جاده چوپان هایی بودند که کبریت لازم داشتند و با علامت مخصوصی اعلام نیاز می کردند و محمد با همه خطراتی که درآن جاده نا امن وجود داشت ترمز می کرد و یک کبریت به همراه یک لبخند تحویل چوپانان می داد.

شب های قدر را در کوه های سر به فلک کشیده کوهستان با ذکر الهی راضی ام به رضای تو قدم بر می داشت و یقین با وجودش عجین شده بود حال پس از سال ها درک می کند که جهاد اکبر یعنی چه؟ و با امید به رحمت و بخشیدن او نفس می کشد.

                                                                           شب ۱۹ رمضان ۸۷

هر دوتا با هم شهید شدند.

اما هیچ یادی از رستگاری نمی شه!؟

.................................................................................

شهید کاظم رستگاری فرمانده اسبق لشکر سید الشهدا «ع»

فرمانده گردان مقتدری بود  اما اینبار که از مرخصی برگشته بود خیلی به هم ریخته بود

او را اینقدر خراب حال ندیده بودم. گفتم: چرا اینطوری؟ گفت: زنم گفته بین من و جبهه

یکی را انتخاب کن. گفتم: حال چکار می کنی؟ رفت تو فکر و پس از مدتی سر بلند کرد و

 گفت: هرچه حاج حسین (خرازی) بگه!

من منتظر بازگشتش به تهران بودم ولی او در جبهه مانده بود.

یکی از بچه های اهل شیراز وقتی می خواست بگوید اشتباه کردم

 می گفت غلط کردم.اما بچه های دیگر که با او همسنگر بودند هیچ

 وقت به او نخندیدند و حتی به او نگفتند...

گفت: همون مجوس های آتش پرست؟! گفت: تو کی هستی؟ گفت: من یه

بعثی از امت عربم. ایرانیه گفت: من فقط سعی می کنم یه انسان باشم!

تلویزیون عکس یا فیلمی از ایشان پخش می کرد او با ادب و احترام می

نشست. خوشا به حال آنها که با معرفت زیستند و با معرفت رفتند! 

شــاهد آن نـیـسـت که مـوئــی و مـیـانـی دارد

بــنــده ی طــلــعـــت آن بـــاش کـــه آنــــی دارد

شیـوه ی حـوری و پری گرچه لطیف است ولی

خــوبــی انـســت و لـطـافـت کــه فــلـانـی دارد

چشـمه ی چـشم مرا ای گــل خـنـدان دریـاب

کـــه بـــه امــیــد تــــو خــوش آب روانـــی دارد

خـــم ابــروی تــو  در صـنـعـــت تـــیــر انـــدازی

برده از دست هر آنکــس کــه کـمــانـــی دارد

در ره عشق نشد کـس بـه یـقـین مـحـرم راز

هر کسی بــر حـســب فــکــر گــمــانـــی دارد